Alweer dodenherdenking.

Als je in het televisieprogramma blad kijkt dan hebben we het op vier mei weer knap druk met televisie kijken. Zet de zakken chips en pakken zakdoeken maar vast klaar. Het ene programma over de oorlog is nog niet geëindigd of de volgende film begint alweer. Schindlers list(heb ik al gezien) Der Untergang(heb ik al gezien)La Vita e Bella(heb ik al gezien)Het dagboek van Anne Frank(heb ik natuurlijk ook gezien, maar ik geloof nog niet in deze uitvoering.)Dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte(heb ik ook al vaak op t.v. gezien)Er komt een documentaire over een verschrikkelijke ramp die heeft plaats gevonden op het stadhuis van Heusden tijdens de oorlog.(nog niet gezien) En natuurlijk is er een liveverslag van de dodenherdenking op de Dam(heel erg vaak gezien)

Soms hoor ik mensen zeggen het is misschien wel eens tijd om te stoppen met dat herdenken.  Volgens sommige mensen is het nu al zo vreselijk lang geleden dat we het nu wel weten. Ik ben het daar niet mee eens. Ik vind dat we het nog steeds moeten herdenken.  Er zijn nog zat mensen in leven, die vreselijke dingen hebben mee gemaakt of hebben gezien in de tweede wereldoorlog. (mijn moeder werd bijvoorbeeld gedwongen naar de executie van dertig Amsterdammers te kijken op het Weteringcircuit ). En zo zijn er natuurlijk nog veel meer mensen die dingen hebben gezien.

Ik ben deze week in Berlijn geweest en hoe mooi die stad ook is, ik blijf er een beetje dubbel onder. Het land is mooi, ze hebben lekker eten, prima bier, mooie vrouwen, grote schrijvers,  componisten,  dichters, schilders, muzikanten en toch, toen ik boven mijn grote schnitzel zat in café Einstein op Unter der Linden dacht ik toch, ja, ja het is allemaal leuk een aardig, maar hier liepen ze natuurlijk wel allemaal in ganzenpas met leren legerlaarzen op de straat te stampen, met hun rechterarm omhoog.

In de Wilhelmstrasse waar in de oorlog het hoofdkwartier van SS stond is een grote fototentoonstelling vol met de gruwelen die er  gepleegd zijn. Je kan een stuk van het bunkercomplex  zien wat daar was en daar vlak in de buurt moet Hitler zijn laatste adem hebben uit geblazen. Opmerkelijk genoeg stond die plek weer niet  op het toeristische kaartje waar verder elke bezienswaardigheid wel op stond. Er staat ook nog een groot stuk muur uit de koude oorlog. En ik betrapte mezelf er op dat ik dacht misschien hadden die Russen wel gelijk met de bouw van die muur, want de Duitsers  waren natuurlijk een vreselijk zooitje tuig tijdens de oorlog. En ik blijf het waarschijnlijk mijn leven lang gedenken. Al is het maar voor mijn vader, mijn moeder, mijn Opa,s en Oma,s oud tante,s en oom,s en al die honderden miljoenen  mensen die er onder geleden hebben en nog steeds doen.

Citaat uit het gedicht Vrede van Leo Vroman

Kom vanavond met verhalen

Hoe de oorlog is verdwenen

En herhaal ze honderd malen:

Alle malen zal ik wenen

Amsterdam 3 mei 2009