De dode danser

Hij was dood, dat kon je duidelijk zien. Niet alleen omdat hij niet meer bewoog, maar ook aan de kolossale plas bloed waar hij in lag. Zijn bloed dat gulpend uit de wond in zijn buik gestroomd was. Op de scherpe vouwen in zijn wijde soul broek had hij s’middags , met de strijkbout van zijn moeder, nog wel zo zijn best gedaan. Net als op zijn overhemd. Dansen deed je niet in slordige kleren, dacht hij, voor dat hij de deur uit ging en nog even naar zich zelf in de grote spiegel in de gang keek. Maar dansen, dat zat er niet meer in.