Brand in de Hermitage.

Lang geleden ben ik eens in St, Petersburg  naar de echte Hermitage geweest  en dat was erg indrukwekkend. Dus natuurlijk wilde ik ook naar Hermitage in Amsterdam. Al had ik mij voorgenomen om een paar maanden te wachten tot het wat stiller zou zijn, ben ik toch al in de eerste week na de opening gegaan. Dat had ik beter niet kunnen doen.

Na enig gekloot met de museum jaarkaarten machine  konden wij door lopen. Het gekloot lag geheel aan mij overigens er stond met grote letters en iconen duidelijk beschreven hoe je de kaart in de gleuf moest stoppen maar natuurlijk begreep ik de icoontjes niet. Gelukkig kwam er een vroegwijze snotneus van een jaar of zes, zeven mij even helpen. Zo blijkt maar weer dat ik het ruimtelijk inzicht heb wat vergelijkbaar is met dat van een tuinkabouter. Of ik moet gewoon wat beter uit mijn doppen kijken. Dat kan natuurlijk ook. Maar goed we waren binnen.

Het is natuurlijk indrukwekkend dat ze dat hele gebouw in zeer korte tijd van bejaardenhuis tot museum hebben omgebouwd. Want ik was zeker net zo nieuwsgierig naar het gebouw zelf als naar de uit gestalde collectie. Het was er behoorlijk druk zoals ik al van te voren had gedacht.  Voetje voor voetje liepen wij langs de uitgestalde pracht en praal van de laatste tsarenfamilie . Jurken, jachtattributen.  gala kleding van de Tsaar ,  het kon niet op. Behalve dan voor het gewone volk  die toen massaal lag te sterven van de honger. Maar goed musea zijn er niet om de geschiedenis van de armoedzaaiers vast te leggen. Toen ik op de eerste verdieping was en naar beneden keek waar de grote ronde vitrine,s stonden met al de kleding, toen begon er opeens luide muziek te spelen en de vitrine,s begonnen als draaimolens rondjes te draaien. Wat het geheel wel een feestelijk karakter gaf.

Maar even later begon er een heel  harde hoorn te loeien en  een blikkerige stem riep dat we het pand onmiddellijk moesten verlaten. Allerlei deuren sloten zich automatisch. Behalve enkele deuren waardoor de mensen stroom zich snel een weg naar buiten baande. Er was brandalarm gegeven volgens een suppoost. Gelukkig zagen wij nergens rook of vlammen. Maar binnen een half uur na aanvang van het museumbezoek stonden we dus weer verbaasd buiten. Waar bleek dat je via een andere ingang weer naar binnen mocht. Maar daar had ik geen zin meer in.

Ik wacht toch maar tot het wat rustiger is.