Met grote ogen keek ik naar die muur
en zag de mensen die met houwelen hakten
Het ging zo plotseling allemaal, zo plotseling dat hij viel
Ik was laatst nog op de plek waar al die vrijheid was verkracht
Je kon daar kijken door een gat in een stukje muur
en lopen door een museum
Dat nooit meer !!!! riep de mensheid toen, alweer om het hardst
En nu zie ik dat op vele plekken in de wereld
de nieuwe muren net zo hoog zijn, zo niet hoger
Met net zoveel prikkeldraad
We wachten op de houwelen
en op iemand die zoiets roept als,
ich bin ein Berliner,
Maar ik hoor niets.
Niets.