De Oeverlanden.

Vaak fiets of loop ik een beetje door de stad zonder vastomlijnd doel. Een beetje  rond zwalken en maar kijken waar je uit komt. Ik las laatst ergens je bent pas een echte stadsbewoner als je kan vertellen wat er niet meer is. In en om Amsterdam lijkt het, of er in mijn geval steeds meer van die plekken zijn. Ik ben al een beetje melancholisch van aard, maar als ik dan zie wat er weg is of gesloopt of veranderd dat ik er niets meer kan vinden,  dan stemt me dat niet altijd even vrolijk. Maar ja, de stad is niet van mij, je geeft haar alles wat je hebt, maar zij geeft geen moer om jou, zong de Dijk al vele jaren geleden. En zo is het.

Maar soms kom je op plekken die zo verandert zijn dat je ze amper meer herkent, maar die zijn dan in de tussentijd zo mooi opgeknapt dat het echt verbazend is. Gister kwam ik toevallig bij de Oeverlanden langs het Nieuwe meer. Ik was daar jaren niet geweest. Wat moest ik daar zoeken. Iedereen die de Oeverlanden kent weet dat het daar al jarenlang een cruiseplek voor homo,s is. Niks op tegen natuurlijk. Maar toen ik daar heel vroeger eens, naïef als ik ben, dacht een mooi plekje gevonden te hebben waar ik rustig een boek kon lezen en een beetje kon zwemmen, kwam ik bedrogen uit. Me onbewust van het feit dat het daar een erg druk bezochte cruiseplek was, keek ik vol verbazing naar de onafzienbare rij mannen op racefietsen in tangaslip, mannen die naakt uit bosjes opdoken, mannen die nonchalant glimlachend voorbijwandelde en allemaal wilde ze met me praten. U begrijpt van lezen kwam niet veel met al dat geklets.

Maar eindelijk ging bij mij het licht branden en begreep ik op wat voor plek ik lag te zonnen. Ik kwam er nooit meer, er waren rustiger plekken in de stad om te zonnen. Maar gisteren fietste ik er langs en het ziet er echt prachtig uit. Wat we onder andere te danken hebben aan al onze homofiele vrienden, die luid gingen protesteren toen er de dreiging was dat ze de Oeverlanden wilden gaan bebouwen. Ga er maar eens kijken als het een beetje lekker weer is. De homo,s lopen er nog steeds in grote getale door de bosjes te stappen maar who care,s je kan tenslotte ook thuis een boek lezen.

Heb je ook dat gelul niet aan je hoofd.