De zure jury.
Mag je als dichter niet teveel lachen.? Ben je alleen maar een echte dichter als je lekker zwaar over de dood of over weer een verloren liefde kan schrijven? Zijn dingen waar je om kan lachen per definitie niet intellectueel. Of zit ik gewoon te zeuren dat de meeste dichters van die vreselijke chagrijnen zijn die zich zelf veel te serieus nemen. Ik moet onmiddellijk toe geven dat ik zelf ook niet altijd één van de vrolijkste ben. Vaak denk ik dat ik beter tot mijn recht kom op een begrafenis dan op een verjaardagsfeest. En dan zijn er zelfs nog wel een paar mensen die mij het leukst zouden vinden op mijn eigen begrafenis. Maar die mensen ben ik van plan nog een flink tijdje teleur te stellen.
Maar soms als ik om me heen kijk op poëzie evenementen dan druipt de droevigheid er bij sommige mensen er vanaf. De een kijkt nog mistroostiger dan de ander. Terwijl er toch heel veel dingen zijn waar je hartelijk om kan lachen, zeker als er een groep dichters bij elkaar komt. Nou moet ik zeggen dat mensen om mij nogal snel lachen als ik mijn gedichten voor draag. Hoe droevig ze ook zijn mensen liggen vaak dubbel. Ik vind dat leuk, want zelfs al heb ik het helemaal niet zo bedoelt het gedicht staat op papier en is natuurlijk helemaal niet meer van mij. Dus als je er nou om wil lachen of om huilen, mijn zege heb je.
Maar wat ik nou wel irritant vind is als mensen er iets over gaan zeggen wat helemaal niet klopt. Laatst had ik in een Amsterdams café de publieksprijs gewonnen bij een poëziewedstrijd. Eigenlijk hou ik niet van wedstrijden en al helemaal niet van dichtwedstrijden want wie bepaalt nou wie het beste is.. Maar de publieksprijs is een mooie prijs omdat het van de mensen zelf komt. Het café was erg goed gevuld met publiek en die waren allemaal behoorlijk enthousiast over mij. Natuurlijk werd er weer behoorlijk om me gelachen. Maar een nogal zure jury vond het later nodig om mij in een soort toespraakje af te kraken en te zeggen dat ik wel erg makkelijk voor de lach ging. Terwijl ik nota bene mijn gedicht ,, Een vuile kutzooi, die er over gaat dat ik het leven niet altijd even makkelijk vind. Het gedicht.. De Mussen, die er over gaat dat ik mijn zoon geregeld erg mis, en het gedicht ,,Buiten was er niets,, die over een concentratie kamp gaat, had voor gedragen.
Alle drie nou niet bepaalt onderwerpen waarvan je je zelf op de knieën gaat zitten meppen.
Maar goed, de jury had in deze blijkbaar een heel ander soort gevoel voor humor dan ik en zij vonden de komische gedichten maar niets. Ze mogen het natuurlijk helemaal niets vinden, dat zal me eerlijk gezegd worst wezen, maar om het komische gedichten te noemen gaat me dan weer veel te ver. Ik ben dan ook met behoorlijk veel lawaai en onder luid protest het café uit gegaan. Waar ik zelf wel weer om moest lachen.
Maar het publiek, het publiek mag alles en als die lachen vind ik het uitstekend, helemaal als ze me een prijs geven.
@ Ronald M. Offerman
17-02-2009