De eenzaamheid van de priemgetallen

.

Van sommige boeken word ik tegenwoordig al na twee bladzijdes lezen mateloos depressief. Bovendien ben ik de laatste jaren behept met iets wat ik volgens al mijn leraren, werkgevers, opvoeders maar vooral, door mijn toenmalige vrouwen en vriendinnen, nooit eerder heb gehad, namelijk doorzettingsvermogen. Lag ik vroeger nog wel eens een boek weg als ik er niets aan vond, of erger, ik kieperde het in de vuilnisbak, maar de laatste jaren lees ik het dan toch uit. Al kost me dat soms erg veel moeite. Net het boek ‘ De eenzaamheid van de priem getallen’ gelezen van Paolo Giordano gelezen. Een mooi geschreven boek, alleen hebben de hoofdpersonen kwaaltjes en eigenaardigheden die mij totaal vreemd zijn. ( Als u het boek nog onbevangen wil lezen, stop dan nu met het lezen van deze column.) Alice, de vrouwelijke hoofdpersoon, heeft in haar door haar vader gedwongen skilessen een ongeluk gehad waardoor ze de rest van haar leven mank loopt. Alsof dat nog niet genoeg rampspoed is, heeft ze daar ook nog een flink zware anorexia bij ontwikkeld. Iedereen die mij een beetje kent weet dat anorexia niet bij mij past, al is het alleen maar door mijn BMI. Maar a, la dat het bestaat dat kan ik niet ontkennen. Maar het begrijpen is weer een ander verhaal.

Met de mannelijke hoofdpersoon gaat het niet veel beter. Hij zit opgescheept met een debiel tweelingzusje. Onderweg naar een feestje waar hij haar niet mee naar toe wil nemen, hij schaamt zich stiekem voor haar, laat hij haar achter in een parkje. Zij moet daar van hem blijven zitten en hij beloofd dat hij haar daar een paar uur later(na een totaal mislukt feestje natuurlijk) weer op komt halen. Maar zijn zus is wel debiel maar nou ook weer niet zo debiel dat ze zijn bevel opvolgt en ze neemt de benen. Niemand hoort ooit meer iets van haar en de gezellige verhoudingen in het gezin van de hoofdpersoon raken door dit ongelukje nogal verstoord. Hij ontpopt zich hierdoor tot een ietwat wereldvreemde wiskundige. Bovendien gaat hij zichzelf voordurend zitten snijden met mesjes, stukken glas, scherp geslepen potloden en meer van dat soort dingen. Ook dat gedrag is mij gelukkig totaal vreemd.

U snapt het al, de bedoeling zou zijn dat de twee met elkaar verder gaan maar natuurlijk gebeurt dit niet. Dus het eindigt met dezelfde treurigheid als dat het begon. Volgens een paar mensen die ik sprak en het boek hadden gelezen en bovendien ook nog het doorzettingsvermogen hadden om naar de film te gaan, kregen ze elkaar in de film wel. Volgens hen was het een mooie film. Ik wacht wel tot hij op de televisie komt. Voor mij is het boek op dit moment droevigheid genoeg.

Mijn nieuwe aanwinst is Vinex vrouwen van Naima El Bezaz, volgens de lovende kritieken is dat hilarisch. We zullen zien.U leest het later.