De ziekte van Meniere

Ik heb de ziekte van Meniere. Ik had er nog nooit van gehoord maar het blijkt een nogal veel voorkomende aandoening te zijn. Voor de mensen die het niet weten, het is een aandoening aan het evenwichtsorgaan. Twee weken geleden werd ik nachts heel erg duizelig wakker. Ik had erg pijn in mijn hoofd en de kamer draaide wild rond. Zo een beetje het effect als in een oude griezelfilm. Nou word ik wel vaker zo wakker, maar dan ben ik de avond er voor wild op stap geweest.  ( een vriend van mij bleek het ook  eens  gehad te hebben en die zei, ik heb wel eens op het Spui tien minuten tegen een lantaarnpaal gestaan omdat ik niet verder kon. Ja, dat is mij ook wel eens overkomen maar dan was ik in de kroeg geweest)

Maar dit was anders,  enger vooral. Ik dacht niet aan iets onschuldigs maar aan een hersenbloeding o.i.d. Maar toen ik na een uurtje een beetje opknapte en de dokter belde, zei hij dat het een betrekkelijk onschuldige aandoening was. Erg lastig dat wel, maar eigenlijk ongevaarlijk. Toen ik het later opzocht op internet(waar ik eigenlijk een hekel aan heb, maar toch doe)had hij helemaal gelijk. Maar het vervelende er aan is dat ik me de hele tijd voel alsof ik zeeziek ben. Op internet stond ook dat het bij sommige mensen nooit meer over gaat of dat het tien jaar kan duren. En ook de mensen in mijn omgeving hadden het over zeer uiteenlopende tijden van herstel. Ik begon gelijk al de dingen die ik ooit nog eens wil doen op te noemen, die ik nu niet meer zou kunnen. Al de plannen die ik nog had om mijn leven nog leuker te maken dan het al is en die nu niet door zouden gaan. Gelukkig maak ik nooit zo veel plannen en dingen die ik wil, die doe ik meestal wel vrij snel nadat ik het bedenk, dus dat viel alweer mee.

Maar toch, lastig is het. Ik ben nu bijna twee weken verder en het gaat beter. Ik kom weer buiten zonder zwemvest en hoef me niet steeds vast te houden aan stoelen en deurstijlen. Maar ik zal blij zijn als het weer over is.