Mijn levenlang kom ik mezelf tegen als iemand die moeilijk kan kiezen. Dat gaat soms om levenskwesties maar ook vaak om trivialiteiten. De volgorde van het boodschappen doen, kan al lastig zijn. Poets ik eerst mijn tanden voor het slapen gaan of zal ik me vast uitkleden. Zal ik naar café Alfa, Beta of Omega gaan. Soms gooi ik kop of munt. Als munt gewonnen heeft, ga ik alsnog naar de verloren kop, als eerste. Op vakanties is het te hopen dat er niet meer dan een, hooguit twee hotels op m’n lijstje staan. Als ik nummer een heb gezien, wil ik er van overtuigd zijn dat hotel twee niet beter is. Stel je zou iets moeten missen. Als er in het verschrikkelijkste geval nog hotel drie, vier, vijf, of zes zijn, kan dat ontaarden in een regelrechte ramp. Mijn medereizigers worden weleens goed gek van mijn besluiteloosheid. Zo ook het restaurantfenomeen. Tafel voor het raam, nee daar zitten te veel mensen in de buurt. Tafel rechts, nee de muziek te hard. Tafel links? eh...   Voor mij is het leven een groot dilemma. Ik denk dat het in m’n genen zit.
Ik herinner me dat mijn vader op een mooie zondagse dag kon zeggen: Kom moeder, kom kind, we gaan vandaag langs de Amstel fietsen. Nadat alle banden waren opgepompt -de fiets gebruikten we destijds alleen om tochtjes te maken- en de tas achterop gegespt, konden we eindelijk vertrekken. In de ene helft van de fietstas zaten belegde boterhammen, thee en allerlei lekkers. De andere helft was bestemd voor mijn vaders schildersspullen: palet, tekenschrift, penselen, doek en verf. Schilderen was zijn grote hobby. We woonden toen aan de rand van Amsterdam in Oud-Zuid. Voordat we de straat uit waren begon mijn vader al te brullen: rechts af. Maar dat was toch niet richting Amstel? Nou ja, dan maar de polder in... Na een half uur fietsen zei vader nu maar eens naar een schilderachtig plekje uit te kijken, van waaruit hij iets kon 'opzetten'. Goed idee. Ik wilde allang lekker rollebollen in het gras en paardebloemen, boterbloemen, madeliefjes en vergeet-mij-nietjes plukken. Op zo’n moment kreeg vader een wonderlijk zoekende blik in zijn ogen en speurde iedere graspol tot de einder af.
Vader, daar bij die molen, wees ik enthousiast. 
Nee, er staat geen treurwilg bij.
Vader, hier bij deze oude boerderij.
Nee, want de koeien staan niet mooi in verhouding tot dat huis daar. Slechte compositie bromde hij dan.
Gek werd ik ervan als kind. Als we aan het einde van de middag alweer de eerste huizen van de Zuidelijke Wandelweg in het vizier kregen, was de lol ervan af. Vader mokkend omdat hij geen plekje was tegengekomen vandaag en nog geen penseel op het doek had kunnen zetten op z’n kostbare zondagmiddag. Gelukkig waren we weer thuis en kon ik nog even met mijn vriendjes op straat, zoals mijn moeder zaliger altijd zei, lekker rossen en reupen.
 
es van essen