Een nieuw kabinet.

Ja, wat moet ik er van zeggen. Daar staan ze dan met z,n drietjes. Keurig naast elkaar trots en stoer. Ik zie Verhagen praten en Rutte en Wilders knikken instemmend. Rutte praat en Verhagen en Wilders knikken instemmend.  Wilders praat en Rutte en Verhagen knikken instemmend. Ze zijn het eens. Eindelijk. Ik ben er eigenlijk een beetje beduusd van. Ik had dat nooit verwacht eigenlijk en weet niet zo goed wat ik er van moet denken. Een paar jaar geleden schreef ik mijn columns en blogs in korte tijd en ik zat nooit verlegen om onderwerpen. De laatste maanden vraag ik me vaak af waarom zou ik het nog doen, dat geschrijf. Ik zelf weet amper meer waar het allemaal om draait.

Ik was altijd voor de underdog en ik heb een flinke linkse inslag. Maar net zo min als ik me met dit nieuwe kabinet wil vereenzelvigen wil ik dat ook niet met de linkse politieke partijen. En wie is de underdog. Natuurlijk kan ik wel verschillende mensen aan wijzen die behoorlijk in de shit zitten. Natuurlijk zijn er hele volksstammen die een veel beter leven zouden moeten hebben dan dat ze nu hebben. Natuurlijk moeten er allerlei mensen beschermd worden tegen allerlei achterstanden. Maar wat is de beste manier. Ik moet bekennen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik me de laatste tijd een beetje ongemakkelijk voel in Nederland. Er is een tijd geweest dat ik dacht alles komt goed. Al die verschillende mensen die hier wonen,links of rechts,wit,bruin,paars,zwart of groen, die wonen over een aantal jaren vredelievend naast elkaar. Een beetje jaren zestig love and peace,dat is er geloof ik wel bij me blijven hangen.

Maar in plaats dat iedereen leuk en gezellig naast elkaar woont lijkt het of we steeds meer apart gaan zitten . Het is jammer. We hebben een nieuw kabinet  en we zullen zien wat dat allemaal gaat brengen. Ik hou mijn hart vast.