Een stroomstoot in je reet.

Dat is weer een hele vooruitgang dat nieuwe wapen van de politie. De taser. Vanaf een meter of tien afstand kan de politie twee vishaken in je reet schieten en daar gaat dan eventjes 50.000 volt doorheen. Er vallen volgens de politie veel minder gewonden en doden dan met de normale wapens die onze agenten gebruiken. Maar volgens de berichten uit Amerika waar ze dat wapen al jaren gebruiken vallen daar toch regelmatig doden. Een agent met een zwart masker over zijn hoofd die er uit zag als een boef of een terrorist, die hij met of zonder stroom zou moeten vangen, volgens hem was het een heerlijk wapen. Maar toen ik even later een ander filmpje zag waar een man beschoten werd met de vriendelijke taser,  lag die man toch een aardig tijdje over de grond te spartelen. Je bent enkele seconden helemaal verkrampt, sprak het zwarte boevenmasker van de wetsdienaar met twinkelende oogjes,  en daarna kan het hele arrestatieteam boven op je duiken en je alsnog in elkaar rammen. Daarbij vond ik de vraag van een deskundige ook nog wel aardig, die vroeg zich af hoe vaak de politie nou eigenlijk met een pistool schoot in een jaar. Volgens hem viel dat allemaal reuze mee.

We zijn Amerika niet. Nou weet ik ook wel dat boeven gevangen moeten worden. En natuurlijk is het niet nodig om er gelijk op los te gaan knallen met een groot kaliber zilveren kogels, maar die taser baart mij persoonlijk een beetje zorgen.  Niet omdat ik nou zoveel met de politie in aan raking  kom, nee, meer om mijn gezondheid.

Zoals bij een hoop mensen bekend heb ik hartproblemen en ze hebben mij zelfs wel eens met twee van die strijkbouten op mijn borstkast weer tot leven gewekt. Wat ze volgens sommige mensen, die mij niet zo goed gezind zijn, beter niet hadden kunnen doen, maar dit terzijde. Maar goed, nou is mijn grote angst dat ik als ik na een avond café vertier even rustig sta te wildplassen, twee van die pluggen in mijn kont krijg waardoor ik het dus nooit meer kan na vertellen.  Of als mijn voeten zelf de weg naar huis vinden en de politie denkt nou die zwalkt wel een beetje erg dronken door de Kinkerstraat. En hop, daar ligt Ronnie  te spartelen met zijn broodje donner, klemvast tussen zijn kaken.

De stad word steeds onveiliger voor goed willende burgers zoals ik, maar vroeger wist je tenminste nog van welke kant het gevaar kwam.