Eenzaam in het dorp Amsterdam

Je zou al de liefde achter je moeten laten De herinneringen vol van verdriet en leed Maar in het dorp Amsterdam daar blijf men praten Men zorgt er voor dat je geen detail vergeet Je hoort er bij en dat zal je voor eeuwig blijven Bekneld en benauwend in je harnas van gevoel Terwijl je denkt ze kunnen allemaal de kolere krijgen Schudden ze je hand en drukken hun lippen op je smoel Zwaaiend naar een ieder, een knipoog of een korte lach praatje hier, een praat je daar, een biertje en een grap Maar s’avonds loop je weer naar boven, allenig op je trap je kleding gooi je in de hoek het was weer een lange, lange dag en terwijl je de hele stad hebt bekeken en haar weer nergens zag staar je naar de televisie, terwijl je langs de zenders zapt