Kokosmakronen
Voor wie veel fantasie heeft is eigenlijk alles bijzonder en wonderlijk, maar soms gebeuren er toch dingen die echt niet te verklaren zijn. Hoe kon ik vergeten dat ik met Bianca kokosmakronen heb gegeten op de zeedijk! Nu zult u zich afvragen: wie is Bianca en waarom is dit op zich simpele gegeven interessant genoeg voor ons, de lezers, om er een column aan te wijden? Nou dat zal ik u vertellen.
Ik heb geen flauw maar dan ook werkelijk geen flauw idee wie Bianca is. De enige Bianca die ik ken zat bij mij op de basisschool. Het is lang heel lang geleden, ergens in de laatste decennia van de vorige eeuw. Dat was gelukkig ook ver, heel ver hiervandaan Ik herinner me nog dat ze een felle lelijkheid bezat. Misschien is ze inmiddels tot een zwaan verworden, dat hoop ik voor haar, maar ik denk niet dat ze de contreien van de verre provincie ooit verlaten heeft.
Wie is het dan? Laat ik beginnen met het gebeurde: om 08.32 krijg ik een alleraardigst berichtje van ene Bianca, hoe het met me is. Het soort berichtje waar ik vroeger altijd op hoopte (met veel schatten en liefje en x-en) maar nooit kreeg en nu niet meer nodig heb…afijn u begrijpt mijn punt. Vanuit de nevelen der slaap die nog om en in mijn hoofd spookten besloot ik om onduidelijke redenen net te doen alsof ik heel goed wist wie ze was. Zelfverzekerd stuurde ik terug: ‘Hey hoi inderdaad. Met mij is alles prima! Wat doe jij tegenwoordig?’ Om niet lullig te doen voegde ik daar dan ook maar een hoofdletter X bij.
Ik dacht bij mezelf: als ik me nu niet laat kennen en terloops, als het ware langs mijn neus weg, vraag wat ze doet, dan schiet het me wel weer te binnen wie ze is. Degenen die mij een beetje kennen weten dat ik een enorm warhoofd ben en dat ik op een dag in staat ben om mijn linkerarm, mijn broek, mijn geboortedatum en mijn bril te vergeten, alsmede mijn beste vrienden niet meer te herkennen. Bij ‘weet je nog dat…’ of ‘weet je nog toen….’ Kun je mij al afvoeren. However: een lekker wijf vergeet ik nooit. Dus er waren twee opties: of ze was lelijk en ik ben haar expres vergeten. Of ik was dronken. Ik bedoel kokosmakronen op de zeedijk! Dat is zo belachelijk, dan moest ik wel dronken zijn!
Het mysterie vergrootte zich toen ik in mijn telefoonlijst inderdaad een Bianca tegenkwam. Ze stond niet alleen tussen mijn telefoonnummers, maar ze had ook de plaats ingenomen van mijn teerbeminde in de snelkieslijst. Toen had ik nattigheid moeten voelen. Maar voor iemand die zijn eigen verjaardag vergeet, en zich afvraagt waarmee iedereen hem toch zo vrolijk feliciteert die dag, is het ook makkelijk om te vergeten dat het vandaag 1 april is. Als er iets is waar ik nooit bij stil sta, dan is het wel 1 april. Daar dacht mijn geliefde anders over. Aangezien ik er het laatste bij kwam was ik de enige die nog als slachtoffer kon dienen. De rest van haar vriendinnen en kennissen bejegenen haar die hele dag met de grootste argwaan en achterdocht. Toen ik sliep heeft het snode loeder mijn telefoon voorgeprogrammeerd. Ik ben er met open ogen ingetuind. Bianca en kokosmakronen, mijn god! Mijn wraak zal zoet zijn en onverwachts!
Michiel van Rooij