Er is niets verandert.

Verleden week was ik een weekje voor vakantie in het buitenland. Ik zat in Zuid-Frankrijk vlak bij de stad Frejus. Het was prachtig weer en de omgeving aan de Cote d, azur is natuurlijk oogverblindend. Dus we hebben ons prima vermaakt. Voor het eerst in jaren was ik weer eens met de auto op vakantie. Wat me ook erg goed bevallen is.

Als je zo een weekje in zo een mooie omgeving bent, dan heb ik altijd de vage hoop dat tijdens mijn afwezigheid in Nederland plotseling alles helemaal goed is gekomen. Naïef natuurlijk, want zelfs ik begrijp dat de dingen meestal niet zo snel gaan als ik zou willen. Of zoals het volgens mij zou moeten gaan. Dus een weekje weg verandert helemaal niets. Maar toch ben ik er dan altijd verbaasd over dat het lijkt alsof hier de hele week de klok heeft stilgestaan. Zelfs in mijn stamkroeg zitten sommige mensen op precies de zelfde plek als toen ik weg ging en het lijkt alsof ze nog steeds hetzelfde gesprek voeren ook. In de supermarkt sta ik nog steeds in de verkeerde rij. Als ik de kranten van die week doorblader lijkt ook alles hetzelfde. Job Cohen woont nog steeds in dezelfde ambtswoning, terwijl hij al lang een andere baan heeft. Het is nog steeds hetzelfde geouwehoer met de formatie. Op de eerste dichtmiddag van het seizoen die wij organiseerden was het ook ouderwets gezellig. De politie heeft nog steeds alle criminelen in kaart, volgens hen dan, maar pakt ze niet op. Net als dat ze ruim de helft van de aangifte, s laten liggen en zich er bovendien over verbazen dat de bevolking geen aangifte doet. Alle gelovigen roepen nog steeds om het hardst dat zij het juiste geloof hebben. En iedereen roept vooral dat iedereen mag zeggen en schreeuwen wat ze zelf willen. Het is natuurlijk logisch dat er in een week niet zoveel verandert. Misschien omdat je zelf op vakantie veel indrukken op doet, valt het toch een beetje tegen dat het lijkt alsof hele land stil heeft gestaan.

Maar vanochtend lees ik in de krant dat op dezelfde weg in Frankrijk waar ik verleden week reed een Nederlands gezin dodelijk is verongelukt. Twee volwassenen en twee kinderen. Waardoor ik soms zou wensen dat alles hetzelfde bleef zoals het ooit was. Al was het alleen maar voor die mensen.