Heb ik wel wat te zeggen.

Niemand luistert naar mij. Ze staan wel geboeid met hun kop te schudden. ja en nee te zeggen, te hmmmen en euhen, maar luisteren, dat doen ze niet. Ze nemen het voor zoete koek. Ze zijn Oost-Indisch doof. Het gaat het ene oor in en het ander uit. Ze hebben stront in hun oren. En maar schudden met die koppen. Het gaat nergens over. Heb ik wel wat te zeggen ? vraag ik me dan af. Blijkbaar niet, denk ik dan. Terwijl zij staan te schudden met die koppen. Maar luisteren, ho maar.