Oud en dik.

Volgens de commentator van de wedstrijd Frankrijk - Mexico, was een invaller, Blanco als ik me niet vergis, een oude man die veel te dik was. En heel vroeger had hij wel goed gevoetbald. Nu nam hij een penalty die hij er prima inschopte maar er moest in de wedstrijd nog een keer of zes gezegd worden dat hij oud was en vooral veel te dik. De man is zesendertig.

Ik ben ook niet mager. Ik ben ook te zwaar en vergeleken met iemand van zesendertig ben ik echt stoloud. Ik ben drieënvijftig. Ik kan wel allerlei dingen gaan bedenken waarom ik te dik ben, allerlei excuses verzinnen of verklaringen, maar daar heb ik geen zin in. Eigenlijk ben ik de laatste zes a zeven jaar van mijn leven te dik. Tot mijn zesenveertigste ben ik behoorlijk mager geweest. Vooral van mijn veertigste tot zesenveertigste was ik behoorlijk mager. Ik rookte dan ook drie pakjes sigaretten per dag, nuttigde de nodige alcohol, leefde al jaren redelijk onregelmatig en bovendien was ik erg ziek. Dat ik ziek was, dat wist ik toen nog niet. Maar het gekke was dat toen nooit iemand tegen me zei dat ik te mager was of misschien wel ongezond. Terwijl als ik nu wel eens foto, s zie van mezelf in die tijd, bij mezelf denk, goh, toen hoefde ik eigenlijk alleen nog maar dood te gaan. Wat in werkelijkheid ook zo was want ik ben toen op het nippertje gered door de artsen van het AMC. Maar tot het laatste moment heeft bijna niemand iets tegen me gezegd dat ik naar een dokter moest of iets dergelijks. Terwijl ik nu voordurend advies krijg over diëten, adressen van voedingsdeskundigen, wat ik wel of juist niet moet eten, dat ik moet stoppen met drinken, snoepen (wat ik niet doe) naar de snackbar gaan(wat ik zelden doe) en meer adviezen dan een mens aan kan. Maar ik denk dan, eigenlijk ben ik in mijn hele leven nog niet zo gezond geweest als nu.

Ik sta onder scherpe controle van het ziekenhuis en die klagen nooit over me, alle systemen draaien prima volgens hen. Ik slik elke dag trouw zes pillen, ik heb voor het eerst van mijn leven kleur op mijn wangen. Ik rook niet meer. Leef redelijk regelmatig in ieder geval vergeleken met vroeger. Wat wil een mens nog meer. Ik eigenlijk niets. Maar een hoop mensen in omgeving schijnt er verschrikkelijke moeite mee te hebben dat ik aardig wat kilo, s te zwaar ben. En ik word er zo langzamerhand strontziek van dat mensen zich tegen me aan bemoeien zonder dat ik daar om vraag. Ik zeg ook niet tegen elke anorexia patiënt dat ze moeten gaan eten. Of tegen iemand met een verschrikkelijk oerlelijke harses dat ze plastische chirurgie moeten nemen. Ik laat mensen met rust. Ik denk dat iedereen zelf wel weet wat er aan hem of haar mankeert. En als ik zo een commentator hoor dan denk ik helemaal dat iedereen krankzinnig is geworden.

Oud en dik , z, n ouwe moer zal ie bedoelen.